Chopin Pianosonate nr. 2 in Bes mineur 'Begrafenismars', op. 35

Fréderic Chopin voltooide zijn Pianosonate nr. 2 in bes mineur, op. 35, in 1839. Dit werk wordt vaak de bijnaam Begrafenismars genoemd, verwijzend naar het populairste Marcia Funebrederde deel, dat twee jaar eerder werd geschreven dan de rest van de sonate. Dit deel werd later aangepast voor orkestwerk door zowel Leopold Stokowski als Sir Edward Elgar, en werd gespeeld op een aantal bekende begrafenissen (het originele stuk was tijdens Chopins eigen begrafenis op het graf gespeeld). Aan drama geen gebrek in deze Sonate: Chopin gebruikt hier zijn aanzienlijke gaven voor vernieuwende harmonie, en maakt voortdurend indruk, vooral in het virtuoze slot. Het werk bracht hedendaagse critici in verwarring, die vonden dat het aan samenhang ontbrak.